Xornadas de Cata- degustación de Produtos Galegos Agroalimentarios de Calidade

Comezaron hoxe no Castelo de Maceda as Xornadas de Cata- degustación de Produtos Galegos Agroalimentarios de Calidade organizadas polo Concello de Maceda e a Consellaría do Medio Rural. E que mellor para este primeiro contacto que a sangue do nosa terra, os viños das denominacións de orixe Ribeira Sacra, Valdeorras, Ribeiro, Rías Baixas e Monterrey.

Fotos da Cata- degustación de viños galegos

A verdade é que para un profano como é o autor destas letras resultou curioso e sorprendente atopar algúns cheiros e sabores no fondo dunha copa de viño… e por riba de todo descubrir que as relacións que o noso cerebro fai nestes casos teñen unha explicación máis ou menos lóxica na gran maioría dos casos.

As Xornadas han continuar o vindeiro xoves 24 coa Cata- degustación dos queixos de denominación de orixe protexida galegos. Para máis adiante quedarán as augardentes e licores, as carnes, a mel, as patacas, o pan de Cea, os produtos de agricultura ecolóxica e… e marcho cear porque non hai quen se concentre con tanto sabor, xa empez# a co€me% at+ as pa$ab*as.

Os albardeiros en Maceda

Algún anxo da garda que vive en “terra santa” fixo que caera na miña caixa de correo este pedazo de Maceda que tiña buscado insistentemente pola rede.

O documental Os albardeiros en Maceda foi rodado por Karlos Abal e X. M. Vilas en 1997, baixo a influencia do seu profesor Ramón Caride. Ós tres lles agradezo que o compartan dende esta fiestra con todos nós.

Escusas

Xa sei que me preguntas por que non escribo. Xa sei que non che valen escusas. Xa sei tamén que fixera propósito de enmenda un tempo atrás… pero é o que ten andar en 50 historias.

No choio estamos na época de maior carga de traballo, esta semana comezamos coa Cita Previa da Renda, a semana pasada tiven a 140 persoas para entrevistas de traballo (90 seleccionados para a formación, deses 70 serán contratados).

Por outro lado tiven a oportunidade de facer unha pequena presentación na Facultade de Empresariais de Ourense, foi dentro dun curso de extensión universitaria sobre cine e RRHH, “Apply for a job. Cinema and human resources”, así que a recupera-lo inglés a lume de carozo, pois fun avisado dun día para outro. Sobrevivín, incluso despois de terme disparado un par de preguntas dende as bancadas.

No fútbol anduvemos a cen na procura dalgunha subvención para darlle unha volta ós vestiarios, ademais xa se está a xogar a Copa Deputación de cadetes e xuvenís. ¡Ata volvín xogar cos modestos!, moitas baixas tiña que haber.

Por se non fose suficiente púxenme a estudar francés e comecei o Curso Superior de Prevención de Riscos Laborais na CEO.
Pois iso, que vou seguir ocupado… máis non esquecerei barrenar nesta fiestra de cando en vez.

Cheirando a coiro

O vindeiro venres un cheiro dos máis propios da nosa vila inundará o Castelo, un cheiro que merece facerse maior, converterse en perfume. Son horas de por en valor oficios que, como o de albardeiro, perderon peso no pobo e non souberon buscar a continuidade nos mercados actuais.

Este cheiro tórnase en dous suculentos manxares, como primeiro prato teremos ocasión de escoitar de primeira man experiencias familiares dun albardeiro do pobo. Uxía Caride fará as veces de chef coa presentación da súa obra Batanando. O segundo é un gran reserva, de 1996, o documental Os albardeiros de Maceda de Karlos Abal e X. M. Vilas, que por certo, aínda non catei e estou desexando saborear.

Adeus John Balan

Mil veces, en soños infantís, pensamos ser vaqueiros no afastado oeste. Exercemos coma demiúrgos de ducias de figuriñas de plástico que cabalgaban sen descanso polos montóns de area das obras que se construían en Maceda no comezo dos 80. As catro da tarde dos sábados era hora sagrada fronte ó televisor, e John Wayne o noso mellor compañeiro nestas aventuras de cabalos, trens e disparos.

Pasou o tempo e aqueles soños foron substituídos por outros, ficaron no baúl do esquecemento… ata que anos máis tarde apareceu el. O “home orquestra”, o galego máis texano da historia, un home capaz de falar un perfecto inglés sen ter nin idea do que dicía, un home capaz de crear e interpretar tódalas personaxes da súa propia historia. Toda unha icona da recente historia audiovisual galega. Lembro as súas actuacións dos 80 na TVG, nun escenario completamente nu, amarrado a súa porta, e cun micro como única arma.

Hoxe marchou Jonh Balan, máis estou seguro de que metido no cadaleito continúa a repenicar coa súa man dereita para facer o baixo, e coa súa “man tonta” para tocar a batería…

Vivir unha revolución

¿Algunha vez te paraches a pensar como eran as xentes que viviron durante a Revolución Industrial?, ¿e durante a Revolución Francesa?. Seguro que nin imaxinas como vivían os homes do Neolítico.

Crees que alguén se parará dentro de 20 anos a pensar no que estamos vivindo, ¿tes ti 8 minutos para ollar e pensar?.

O baile do Chispún

Contan que era o Chispún un home de xeneroso corpo. Eran, e son, xenerosas tamén as portas do local de baile que rexentaba e que co tempo remataría por levar o seu propio nome “O baile do Chispún”.

Un local no que a mocidade macedá facía as mesmas cousas que fai hoxe nos botellóns ou no Delirium, que é o mesmo que facía dez ou quince anos atrás no Mismo ou no Albanta.

Fotos do Serán Maceda 2008 en concellodemaceda.org

 

Era cousa coñecida na vila a deficiencia lumínica do local. A certas horas, xa avanzada a tarde, aquel enorme espazo alumado por unha soa lámpada de 25 voltios deixaba ver só o necesario… as veces incluso menos. Disque este era un dos engados do “Baile do Chispún” e, ó mesmo tempo, unha das maiores preocupacións das “madres” do pobo con fillas en idade casadeira.

Din que un día calquera dun mes de abril da década dos setenta, coa coresma recén rematada e lusco e fusco apoderado do ceo macedán, unha “madre” preocupada achegouse para ver que era o que facía a súa filla tanto tempo metida no “Baile do Chispún”. O dono, como era costume a esas horas, xa pechara os grandes portóns do local e deixara unicamente unha pequena porta aberta. A señora, namentres comezaba unha interesada conversa co Chispún, esforzábase para que a súa vista se coase no interior. Para iso, obrigada polo seu interlocutor, deseñaba as máis incribles posturas. El, coñecedor das intencións da “madre”, colocaba estratexicamente a súa farturenta panza impedindo así a mínima visión do que dentro acontecía.

Cando a conversa sobre o tempo e os contos do pobo non deron para máis, o Chispún, tratando finalmente de tranquilizar á “madre”, díxolle:

- Tranquila muller que eiquí non lla foden.

A muller virou a cabeza, viu como un par de parellas que saíran do local baixaban aloumiñándose por un carreiro cara o río, e chea de razón contestoulle:

- Foder non a foderán… ¡pero elle moi boa preparación!

¡Xa está eiquí!

Apareceu sen ser esperado, agochado detrás dunha suposta boa nova do Grego, co malévolo sorriso do que sabe que se saíu coa súa. Era el, non había dúbida.

Unha canción (para o Edu): Given to fly by Pearl Jam (Lyrics, Letra)

Fútbol de altura

Seguen a dar os seus primeiros pasos deportivos os rapaces da Escola de Fútbol do Concello de Maceda- C.D. Maceda. A verdade é que xa estou desexando velos nun campo de fútbol 7, ou incluso no grande… haiche calidade!.

Neste caso fágovos chegar unhas fotos do equipo alevín, que onte gozaron enfrontándose ós compañeiros de Xinzo de Limia.

Fotos do C. D. Maceda- Xinzo

Cousas

Sei que vos teño un “moito” abandonados, pero o traballo, o fútbol, a visita anual da amiga gripe, un cursiño para tratar de controlar o incontrolable… e tamén é certo, un pouco de galbana, fan que as miñas pegadas na arañeira teñan sido esporádicas no que vai de ano. Farei propósito de emenda.
Supoño que se quedarán no tinteiro algúns temas dos que pensei escribir durante estes días: o cambio das árbores nas prazas; o cabaceiro barcelonista,con ampla cobertura por La voz de Galicia, do Jose Antonio; a miña visita a “La tetería del oso malayo”, o comezo das eleccións estadounidenses, o que se nos aveciña nas estatais do 9M… en fin xa veremos o que podemos recuperar destas ideas.

O que si non vou deixar pasar por alto é o Xoves de Compadres que vivimos fai un par de días, cando menos que vexades unhas fotiños.

Fotos do Xoves de Compadres 2008.

O ano que ven, máis e mellor ( e con charanga).