Feeds:
Artigos
Comentarios

Archive for the ‘Eu’ Category

O intenso sabor da vitoria

Deporte, coraxe, loita, equipo, vitoria. Son verbas demasiado fermosas para intercambiar por ningunha outra.

O xeito no que se acadan os éxitos tamén importa, o sabor da vitoria intensifícase e prolóngase infinitamente cando esta é sincera. Porén, no lado oposto, na derrota, tamén hai un podio reservado para aqueles que, con dignidade, apostan polo xogo limpo. Porque a nobreza sempre lle dá valor aos actos humanos.

Hoxe, a min e todos os que formamos parte do ClubDeportivoMaceda, quédamos un retrogusto de orgullo que tardará anos en diluírse.

Read Full Post »

Segue Buscando

Pasei a miña infancia apoiado na barra dun bar, non porque tivese unha especial carencia polos fluídos despachados sobre a amigable superficie senón porque durante os oitenta, esta foi o sustento da miña familia.

Hoxe, como profesional da xestión de persoas, non dubido de que o primeiro acto de calquera das nosas novelas persoais marca o carácter do protagonista da trama. Neste caso o feito de medrar nun bar marcou inevitablemente o meu desenvolvemento persoal, tendo adquirido unha serie de competencias de uso diario que xamais me abandonarán… mesmo en tempos de crise como o actual.

Aprendín a escoitar. As controversias nocturnas entre borrachos deron moito de si. Recordo fixar a atención para intentar buscar un gañador na dialéctica, aínda sendo temas dos que eu non tivese nin a máis mínima idea. De aí a importancia concedida, daquelas e agora, á linguaxe corporal, que tan poucas veces nos engana. Ademais estaba a outra linguaxe, esa  que empurra a razón contra a ruindade; con seis ou sete anos era capaz de identificar mentalmente entre trinta e corenta tacos e palabras malsoantes, algo que non estaba ao alcance de calquera rapaz da miña quinta. (máis…)

Read Full Post »

Gato por lebre (II)

Era día de despedidas, do verán e dos que retornaban ao choio, así que deixou que caira o lusco e fusco e marchou na procura dos seus colegas. Non era difícil adiviñar que estarían nalgún dos bares do Lugar, un par de intentos errados e á terceira atopou ao seu guía. O bébedo retornado de Schaffhausen que enfiaba saloucos e xúbilos coa máquina comecartos, fíxolle unha descrición exacta da árbore xenealóxica da familia de cada un dos compañeiros buscados. Logo xuroulle polo máis sagrado do mundo – obviamente o viño da eucaristía, murmurou cun sorriso pícaro- que os atoparía nun dos bares rúa arriba, el xamais esquecería a alguén que lle convidou a un viño, ou a dous. Alí estaban, os borrachos non menten.

Uniuse ao grupo e alí mesmo, sentado na beirarrúa do Castillo probou os primeiros sorbos do zume preferido de Dionisos. Branco do Ribeiro, manises e patacas fritidas.

Onde a Tía Isaura, un branco da casa fresco, apenas tirado da pipa para servir na cunca, e un obrigado par de tapas de callos: pór nunha pota os garavanzos, un óso de xamón e outro de cana de tenreira, unha cabeza de allo, unto segundo o leve o corpo (atado nunha gasa para que dea sabor e non se desfaga) e pemento doce, cocer, cando os garavanzos están case cocidos incorpóranse os callos, previamente limpados, cocidos e cortados, unha vez temos todo cocido, engadir un refrito con dous dentes de allo, unha culler de fariña e pemento doce e picante ao gusto, uns minutos máis de cocción e repouso, canto máis mellor. Na casa a xente discutía sobre os cartos que os curas apañaran este ano nos Milagros, segundo algún con boa vista para o tema económico, quedara demostrado que as novas moedas de cincocentas pesetas voaban cunha facilidade asombrosa.

Baixaron voando cara a Diligencia, coa esperanza de cazar unha tarteira grande de paspallás: limpar e chamuscar os paspallás, salpimentar, pasar por fariña e dourar en aceite, retirar, nese mesmo aceite engadir cenoria cortada en rodas, unha cebola picada fina, un par de dentes de allo e pirixel, ao pouco engadimos salsa de tomate, un chorro de viño branco e outro de caldo de carne, incorporar os paspallás e meter ao forno vinte minutos. Pediron e ficaron engaiolados vendo como, ao seu carón, o albanel Xigante que levantaba paredes torcidas remataba por sorber o prebe dunha tarteira de idénticas proporcións á que eles pediran para os seis. Non lles quedou outra que comentar o caso, no Lugar dicíase que era capaz de comer vinte e catro flans se alguén lle apostaba, mesmo despois de fartarse de comer. Tinto de Valdeorras para mollar as ás. (máis…)

Read Full Post »

Levaba tempo na miña mesiña de noite o último libro do amigo Santiago Prol tirado do prelo por Difusora, á espera dunha lectura repousada, co tempo suficiente para absorber unha boa dose de información histórica.

O investigador macedán coloca de novo no mundo a súa vila natal de Maceda, a través dun percorrido histórico polos persoeiros máis egrexios ligados ao Castelo de Maceda e os acontecementos que os marcaron, dende o século XI até os nosos días.

O autor, como ben di no limiar, enfoca a difusión da nómina de persoeiros para un público maioritario e non podo máis que compartir dita idea pois, de quitado algún intre no que o quebracabezas xenealóxico dos da Casa de Maceda intimida ao lector pola profusión de nomes e relacións de parentesco, a obra déixase ler con dinamismo. Mesmo independentemente os capítulos dan unha visión completa de cada personalidade analizada. (máis…)

Read Full Post »

Día da toalha

Onte tiven o meu particular día da toalha, non porque dende esta mañá o boneco do Mimosín que vive no meu armario poda chimparse de novo sen medo a crebar a súa suave cara 80 % algodón e 20% poliéster, nin porque o enorme bacalhau calmase un bandullo xa desacostumado á hora de comer dos ricos, unha hora menos en Portugal.

Nen sequera foi porque o meu pai trouxese de novo unha manchea de lembranzas: aquela viaxe no 127 granate da Dilixencia no que pasamos ás escondidas pola alfándega a cama que ata fai ben pouco aturaba os meus soños; outra de como lle pasaron en só 5 minutos, e ao través do río, o televisor Grundig en cor que aquí valía o dobre e que non fai tanto vendeu por pouco menos do que o mercara 20 anos antes; ou mesmo de como en tempos de taxi e inmigración trocaban o diñeiro en Feces de Abaixo, sempre no mesmo curruncho, ese curruncho que despois sempre tiña unha propina esperando na seguinte viaxe.

Foi simplemente porque, totalmente consciente do seu incalculable valor, volvín a atracar unha librería. Cegado por facerme cunha boa ducia de horas de lectura portuguesa,  dei o golpe para logo fuxir acompañado do vital Saramago e disposto, por fin, a iniciar unha necesaria e histórica viaxe da man de Os Lusíadas.

Read Full Post »

Panexírico da pausa

Agatuñar ás alturas e contemplar de novo esa árbore que está aí dende sempre, dende que de cativo empregabas o seu interior como o teu agocho favorito. Camiñar de vagar pola beira do río, sen destino final, deixándote levar pola corrente vital ata caer rendidos (a tarde e máis ti). Reparar nesa caixa de zapatos chea de recortes de prensa, fotos regaladas e infinitas trapalladas acumuladas en viaxes de novo desexados, mentres ao fondo Bob Dylan (sempre Dylan) continúa na procura da Rapaza do país do Norte. Acender o lume da cociña vella e tostar enriba dela uns cachelos, apertalos coas mans e soprarlle para que arrefríen, todo seguindo o pulido know-how da avoa. Encher a bañeira para un baño dominical de escuma, perderse entre burbullas e correntes imaxinarias cun billete de ida e volta para viaxar ao centro da terra a través do desaugue da pila. Debullar persoalmente catro liñas cheas de letras sen sentido e darlle mil voltas ata facelos cadrar nese quebracabezas de pezas infinitas que é a escrita (e a vida).

Consumo o meu tempo, premo a tecla da pausa e gozo das bondades de ser propietario do segundo seguinte, que é longo… case infinito.

Unha canción: Girl fron the North Country de Bob Dylan (Lyrics, Letra)

Read Full Post »

Gato por lebre (I)

Atou as súas Jota Jaiber de xeito que estivesen tan pegadas ao seu corpo como os pantalóns negros dos sábados á noite, eses que o traballo diario do campo desaconsellaba a base de apertar as súas partes nobres. A camisola dos Guns N`Roses, solta e por fora, apenas disimulaba a barriga cervexeira traballada en tardes de bares e noites de quentes conversas e frescos gin tonics.

 

O regreso ao Lugar fora traumático. Con 16 anos, deixar o seu Eibar natal e instalarse cos seus pais xubilados no paraíso dos veráns, era máis duro que calquera canción dos AC/DC. O seu carácter, forxado ao carón dos Altos Hornos que o seu pai atizaba de luns a venres e atravesado polas mil puntadas da máquina Alfa á que a súa nai facía botar lume (sábados e domingos incluídos), era incapaz de entender aquela xogada do destino.

Agora instalado na trintena as cousas cambiaran, sentíase a gusto coa xente do Lugar e gustábanlle especialmente as noites de verán tardío coma a de hoxe, nas que se xuntaba cos seus amigos da infancia que continuaban a ter Galiza coma o seu destino preferido de vacacións.

Continuará…

Unha canción: Back in black de AC/ DC (Lyrics, Letra)

Read Full Post »

Tetris eólico

A principios de mes celebrouse na Tecnópole o I Concurso Fotográfico “Tecnoambiental”, unha iniciativa para celebrar o Día Mundial do Medio Ambiente.

Esta é a fotografía coa que participei, titulada Tetris eólico, e na tratei de xogar coas liñas e volumes por unha parte e cos reflexos dun aeroxerador pola outra.

Podedes ver o resto das fotos do concurso no flickr da Tecnópole.

Read Full Post »

O vello da esquina soproume detrás das orellas e lembroume que xa non me escribirías máis, Neno, saberás que o rapaz que andou descalzo ata os 14 anos marchou, E vostede sabe cara onde?, Sei, dixo que se ía de viaxe a un novo ceo, que aquilo había estar cheo de comunistas e que dende alí iniciarían unha revolución para rematar con tódolos grandes almacéns do mundo. Naquel mesmo intre vin, como se dun home duplicado se tratase, o meu corpo tatuando unha, dúas, tres… e cen veces, tódolos recantos da miña alma ata chegar ao branco inmaculado, alí estaban agardando os homes máis sabios que coñecín na miña vida (dos cales a maioría non saben ler nin escribir) agardando para poder levantar unha gran pedra sobre a que se podía ler gravado en letras escuras, “Aquí xace indignado… o rapaz que andou descalzo ata os 14 anos”.

Read Full Post »

A lenda da princesa moura coxa

Contaba miña avoa que cando era unha pícara, nas noites de fiadeiro do Rodicio, os máis vellos do lugar remataban sempre por contar a lenda da princesa moura coxa.

Disque os vellos explicaban a quen os quixese escoitar, e ao que non tamén, que moitos anos atrás até o lugar que hoxe coñecemos como as Piniñas acudía tódalas mañás unha rapaza de incomparable beleza para peitear os seus cabelos. Alí, sentada nunha das rochas desde as que se enxerga todo o Val de Maceda, botaba horas e horas mirándose no seu espello de ouro e sendo observada polos veciños do lugar, que mesmo estando acostumados a vela, non se atrevían a se lle achegar, pois todos no Rodicio sabían que aquela fermosa rapariga era unha princesa moura.

Mais coma dicían os vellos non todos os que van a feira compran nela, e do mesmo xeito tamén había un mozo que tódalas mañás pasaba coas ovellas e saudaba moi gostoso á moura. Co paso do tempo eses saúdos deron en amizade, e a amizade, como sempre acontece nestes contos, rematou en namoramento. Os dous ficaban así contentos: el por conseguir namorar a tan rica e fermosa muller; ela por ter namorado ó único rapaz que ousara dirixirse a ela.

Un día chegou ós ouvidos do pai da princesa o que estaba a acontecer. Inmediatamente fíxolle saber ó mozo que lle quitaría a vida se voltaba a encontrarse coa súa filla, pois era vontade e disposición persoal súa, que a súa filla se comprometese cun rico príncipe mouro. Ademais, como el ben debía saber, os amoríos entre dous sangues, posicións e culturas tan diferentes estaban prohibidos entre os seus.

Os dous namorados non fixeron caso e continuaron véndose tódalas mañás, entón o pai cumpriu a súa ameaza.

Cando a princesa comezou a botar en falta ó seu namorado toleou, quixo quitarse a vida e tirouse da peneda dos seus namoros embaixo, con tan mala fortuna para a súa alma, que só esmagou unha perna. Os mellores galenos do reino non lograron salvar a delicada perna e a princesa perdeu o seu prezado sustento. Nunca máis voltou a ser feliz, nunca máis voltou namorar doutro home e aínda hoxe, no lugar do Rodicio, se di que todas as mañás acode á cita co seu namorado.

É por iso que se vos achegades ata as Piniñas poderedes ver a peneda onde aínda continúa a sentarse a princesa moura coxa, e comprobaredes como de tanto pousarse naquela pena, a súa perna coxa xa ten feito un buraco na rocha para poder sentar ben cómoda… agardando polo único rapaz que ata hoxe se atreveu a falarlle.

Aquí tes axuda por se queres ser o seguinte en falarlle á princesa moura coxa.

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »

A %d blogueros les gusta esto: