O baile do Chispún

Contan que era o Chispún un home de xeneroso corpo. Eran, e son, xenerosas tamén as portas do local de baile que rexentaba e que co tempo remataría por levar o seu propio nome “O baile do Chispún”.

Un local no que a mocidade macedá facía as mesmas cousas que fai hoxe nos botellóns ou no Delirium, que é o mesmo que facía dez ou quince anos atrás no Mismo ou no Albanta.

Fotos do Serán Maceda 2008 en concellodemaceda.org

 

Era cousa coñecida na vila a deficiencia lumínica do local. A certas horas, xa avanzada a tarde, aquel enorme espazo alumado por unha soa lámpada de 25 voltios deixaba ver só o necesario… as veces incluso menos. Disque este era un dos engados do “Baile do Chispún” e, ó mesmo tempo, unha das maiores preocupacións das “madres” do pobo con fillas en idade casadeira.

Din que un día calquera dun mes de abril da década dos setenta, coa coresma recén rematada e lusco e fusco apoderado do ceo macedán, unha “madre” preocupada achegouse para ver que era o que facía a súa filla tanto tempo metida no “Baile do Chispún”. O dono, como era costume a esas horas, xa pechara os grandes portóns do local e deixara unicamente unha pequena porta aberta. A señora, namentres comezaba unha interesada conversa co Chispún, esforzábase para que a súa vista se coase no interior. Para iso, obrigada polo seu interlocutor, deseñaba as máis incribles posturas. El, coñecedor das intencións da “madre”, colocaba estratexicamente a súa farturenta panza impedindo así a mínima visión do que dentro acontecía.

Cando a conversa sobre o tempo e os contos do pobo non deron para máis, o Chispún, tratando finalmente de tranquilizar á “madre”, díxolle:

- Tranquila muller que eiquí non lla foden.

A muller virou a cabeza, viu como un par de parellas que saíran do local baixaban aloumiñándose por un carreiro cara o río, e chea de razón contestoulle:

- Foder non a foderán… ¡pero elle moi boa preparación!

¡Xa está eiquí!

Apareceu sen ser esperado, agochado detrás dunha suposta boa nova do Grego, co malévolo sorriso do que sabe que se saíu coa súa. Era el, non había dúbida.

Unha canción (para o Edu): Given to fly by Pearl Jam (Lyrics, Letra)

Fútbol de altura

Seguen a dar os seus primeiros pasos deportivos os rapaces da Escola de Fútbol do Concello de Maceda- C.D. Maceda. A verdade é que xa estou desexando velos nun campo de fútbol 7, ou incluso no grande… haiche calidade!.

Neste caso fágovos chegar unhas fotos do equipo alevín, que onte gozaron enfrontándose ós compañeiros de Xinzo de Limia.

Fotos do C. D. Maceda- Xinzo

Cousas

Sei que vos teño un “moito” abandonados, pero o traballo, o fútbol, a visita anual da amiga gripe, un cursiño para tratar de controlar o incontrolable… e tamén é certo, un pouco de galbana, fan que as miñas pegadas na arañeira teñan sido esporádicas no que vai de ano. Farei propósito de emenda.
Supoño que se quedarán no tinteiro algúns temas dos que pensei escribir durante estes días: o cambio das árbores nas prazas; o cabaceiro barcelonista,con ampla cobertura por La voz de Galicia, do Jose Antonio; a miña visita a “La tetería del oso malayo”, o comezo das eleccións estadounidenses, o que se nos aveciña nas estatais do 9M… en fin xa veremos o que podemos recuperar destas ideas.

O que si non vou deixar pasar por alto é o Xoves de Compadres que vivimos fai un par de días, cando menos que vexades unhas fotiños.

Fotos do Xoves de Compadres 2008.

O ano que ven, máis e mellor ( e con charanga).

Carreteira asasina

Apértaseme o estómago e danme arcadas cada vez que escoito de preto os ecos dun novo accidente.
Por certo, o Edu xa aparcou a cadeira de rodas e logo ha de estar por Maceda. ¡Forza meu!

Conversas con Francisco Carballo de Santiago Prol e Xan Carballa

Pululaba onte á tarde pola arañeira cando o gourment de provincias e o seu cadelo gastrónomo me lembraron que, sobre a mesiña de noite, ficaba o libro de Conversas con Francisco Carballo, cunha ducia de páxinas aínda por ler. Así que agarrei un saboroso derivado de cebada, tomei asento, relaxeime e… Non podería dicir se se trataba do Volter de Ourense, do Derby de Compostela, do Moderno de Pontevedra ou mesmo do Gijón (tantas veces visitado co bébedo Fernán Gómez), pero o certo é que a lectura transportoume aquel café- faladoiro.

Xa sentados, da boca de Francisco Carballo comezaron a saír anécdotas da súa infancia en Celeirón de Asadur (Maceda); do paso polos Milagres e as lecturas prohibidas; de Quiroga, Graña e Benigno; da República e da guerra…

Falounos despois da Igrexa do seu tempo; da súa entrada nos Paúles, de sexualidade e celibato, do avance cara a Teoloxía da Liberación. Un pausado trago e é agora tempo para a universidade franquista; para os seus primeiros pasos como historiador; as estancias en Marín, Salamanca, Barakaldo e Roma, e a chegada a Vigo para vivir ó carón dos obreiros.

A admiración que profesábamos sobre o personaxe tódolos que alí estabamos, fixo que a conversa se animase. Saíu a palestra a evolución do nacionalismo; o pensamento de Otero e Risco, de Brañas e de Castelao; o Estatuto e A Nosa Terra; a valente decisión de participar politicamente na primeira liña do nacionalismo…

O tempo e as páxinas fuxían, porén tivemos a oportunidade de escoitar ó crego macedán mesturando dúas das súas grandes paixóns: Historia e Patria, un pequeno percorrido pola Historia de Galiza. Gustoume especialmente a anécdota do xuízo e a posterior condena por empregar a verba “asasinou” cando se lle ocorreu escribir sobre o incidente da policía con Xosé Ramón Reboiras.

Apuraba o derradeiro trago cando Carballo nos fai a súa confesión final, unha sorte de declaración de intencións que sirve de presentación do home e da obra: “Son galego de nación: cristián por convicción; rezo: Xesús, marana ta; ven Señor`. Amo a miña Patria, Galiza: o mar salobre dos poemas de Manuel Antonio e Eduardo Blanco Amor; a liberdade da Estirpe que di Méndez Ferrín; a esperanza dun pobo enaltecido por Rosalía e Castelao. Levo nos ollos a melancolía de Virxilio, de Bernanos, dos dramas procelosos de Sófocles e Shakespeare”.

Pecho o libro. Despedímonos. Carballo marcha rúa abaixo ó encontro coa Historia, eu aproveito para quedar con Santi e Xan: “sei que non será a noso último faladoiro, sei que hai máis follas agochadas no caixón, sei que paga a pena unha segunda parte”.

Galiza 1 - Camerún 1

Pois alá nos fomos, preto de cen macedáns a apoiar a selección en Balaídos. A noite estaba fría, e a hora e media que nos fixeron esperar as “cuestións económicas” dos cameruneses puideron ter esmagado a festa… non foi así, a xente choutou e berrou tratando de que o tempo se consumise. Logo os “irmandiños” saíron ó campo de batalla. Dende as bancadas a pitada dos seareiros ós “leóns indomábeis” foi das de época, dende a distancia semellaban miquiños.

Fotos do Galiza- Camerún

Se falamos de fútbol… a verdade é que hai pouco que dicir, dous goles de penalti e máis a emoción de ir gañando ata os derradeiros minutos. Unha mágoa ese gol cando xa pasaba o minuto 85, aínda así seguimos sen perder.

O que si nos perdemos foi máis da metade do concerto de Lamatumbá que estaba organizado para o remate do encontro, todo por un puñado de Euros, ¿botarémoslle a culpa ó Etoo?.

A “Irmandiña” a domar os “leóns indomables”

Cara Vigo nos imos, dous buses cargados de gañas para ver a nosa selección. ¡Forza Galiza!

¡Ir- man- di- ños! ¡Ir- man-di-ños! ¡Ir-man-di-ños!

E a choca do ano é para…

O vindeiro sábado, 29 de decembro a partires das 19:00 horas, no multiusos do Campo da Feira, en Maceda, terá lugar a entrega dos premios “Choca do ano”, que dende o ano pasado ven entregando o Clube Ciclista Maceda-Escola de Ciclismo J.A. Hermida a deportistas galegos do mundo da bicicleta, que teñan destacado neste ano ou pola súa traxectoria ou aportación ao mundo do ciclismo; estes premios, pretenden ser un recoñecemento, modesto, a grandes deportistas do mundo da bicicleta; temos que lembrar que os primeiros galardonados foron Oscar Pereiro e Marcos Serrano.

Este ano faráselle entrega dos mesmos a:

Javier Gómez Noya: un dos millores triatletas do mundo, por non decir o millor, xa que con apenas 24 anos ten un palmares impresionante, téndose proclamado Campion Mundial Sub-23 no ano 2.003, Campión de Europa no 2.007, campión da Copa do Mundo absoluta nos anos 2006 e 2007 e Subcampión Mundial Absoluto no ano 2007.

Equipo Karpin Galicia: Primeiro equipo profesional galego, que ven acadar importantes resultados neste seu primeiro ano de funcionamento, destacando a súa actuación nunha das probas máis importantes do calendario ciclista mundial, a Volta a España, donde un dos seus corredores finalizou 5º. O CC Maceda, quere reconocer a importacia que ten para Galicia contar con un equipo profesional de cara a promoción deste deporte. Recollerá o premio o ex corredor e agora técnico, Jesus Blanco Villar.

Asemade, e no mesmo acto, o CC Maceda dará inicio a nova tempada 2008 , servindo o acto como presentación da mesma. Ó remate teremos oportunidade de gozar dunha charla coloquio na que participaran Javier Gómez Noya e Jesús Blanco Villar.

Choca: campá de latón que en Maceda constitúe un elemento con dobre uso, xa que é un elemento destacado no traxe do Felo (traxe do entroido) así como tamén no mundo da gandeiría. Entón pois, representa traballo e divertimento.

¡Bo Nadal!