Andan “os do cruceiro” a todo trapo dándolle os últimos retoques á organización do I Entroido Quente de Maceda. A idea é caralluda, eu penso que só hai unha cousa do Entroido da que a xente non gosta, son esas noites de frío en pleno Febreiro… así que desta, meus amigos, non hai escusa que valga.

Tamén vos podedes anotar (son só 15 prazas… ¡y me las quitan de las manos señora! ¡anótese que se acaban!) para o Rali do Humor que durante a tarde do día 26 encherá as rúas de Maceda de vehículos dispostos a superar enxeñosas probas ó estilo das que, fai xa máis dunha ducia de anos se organizaban no Mismo. Iso si, desta volta sen motor, non vaia se-lo demo (ou a garda civil).

Concertos de Kogito e Durundatu, premios na Cervexería, o Albanta, o Ambigú, a Casa Rosa, o Indio, o Golfo e o Delirium… ¡O de menos é que “os do cruceiro” nos vaian invitar a Licor Café e a cear ós participantes! (¿en serio?).

Unha canción: Kriminal festa de Galegoz

Alí estaba, fronte a min, sen que pola súa cabeza pasase en ningún intre a nova que minutos máis tarde sairía da miña boca. Asentía unha e outra vez, mecanicamente, ante a avalancha de datos, cifras e comentarios do informe. Sabía que estaría ben, xa non dubidaba, gañárame a súa confianza. Punto e aparte. Silencio.

Foi entón cando no aire se debuxaron as verbas reductoras: agora gustaríame falarche de min. Comezou a minguar, xamais pensara que el puidese chegar ó meu tamaño, por momentos penso que incluso foi menor. Os seus ollos brillaban, a súa mirada buscaba un infinito que non existía (cando menos naquela pequena sala). Foron só un par de minutos, o tempo necesario para poder reorganizar o seu universo, para debuxar un par de alternativas… e volver a medrar.

Por telégrafo. - Orense, 13- 21

Esta mañana fue muerto en el pueblo de Vigueses, Benigno Álvarez, jefe comunista de la provincia, quien se hallaba oculto desde los primeros días del Movimiento nacional y era buscado por la Benemérita y la Falange.

Apareció hoy y como hiciera resistencia a la fuerza pública, ésta le disparó, matándole.

El cadáver fué conducido a esta ciudad, dejándolo en el depósito municipal, a fin de que el público lo viera.

Benigno Álvarez había formado parte de la candidatura del Frente Popular y era sujeto peligroso. - Corresponsal.

Publicado en La Voz de Galicia un 14 de marzo de 1937.

Se queres coñecer máis sobre a apaixonante vida de Benigno Álvarez e do tempo que lle tocou vivir achégate o vindeiro venres día 13 de xuño ás 8 da tarde á Torre da Homenaxe do Castelo de Maceda. Na presentación do libro “Benigno Álvarez. Un comunista na Galiza dos anos 30″ do macedán Santiago Prol, participarán, ademais do propio autor, Xavier Oviedo (alcalde de Maceda), Afonso Eiré (Conselleiro Delegado de Promocións Culturais Galegas, A Nosa Terra), Bieito Seara (Director Xeral de Acción Social da Vicepresidencia da Xunta), Francisco Carballo (historiador) . Vémonos aló.

Disque 30 anos non son nada… ¿seguirás pensando o mesmo despois de ver este vídeo?

Maceda anos 60 -70- 80

A verdade é que me fixo sentir como un neno, apenas lembro ou recoñezo un par de persoas, o que si recordo son varios dos sitios que hoxe mudaron completamente… quen sabe se para mellor.

Comezaron hoxe no Castelo de Maceda as Xornadas de Cata- degustación de Produtos Galegos Agroalimentarios de Calidade organizadas polo Concello de Maceda e a Consellaría do Medio Rural. E que mellor para este primeiro contacto que a sangue do nosa terra, os viños das denominacións de orixe Ribeira Sacra, Valdeorras, Ribeiro, Rías Baixas e Monterrey.

Fotos da Cata- degustación de viños galegos

A verdade é que para un profano como é o autor destas letras resultou curioso e sorprendente atopar algúns cheiros e sabores no fondo dunha copa de viño… e por riba de todo descubrir que as relacións que o noso cerebro fai nestes casos teñen unha explicación máis ou menos lóxica na gran maioría dos casos.

As Xornadas han continuar o vindeiro xoves 24 coa Cata- degustación dos queixos de denominación de orixe protexida galegos. Para máis adiante quedarán as augardentes e licores, as carnes, a mel, as patacas, o pan de Cea, os produtos de agricultura ecolóxica e… e marcho cear porque non hai quen se concentre con tanto sabor, xa empez# a co€me% at+ as pa$ab*as.

Algún anxo da garda que vive en “terra santa” fixo que caera na miña caixa de correo este pedazo de Maceda que tiña buscado insistentemente pola rede.

O documental Os albardeiros en Maceda foi rodado por Karlos Abal e X. M. Vilas en 1997, baixo a influencia do seu profesor Ramón Caride. Ós tres lles agradezo que o compartan dende esta fiestra con todos nós.

Xa sei que me preguntas por que non escribo. Xa sei que non che valen escusas. Xa sei tamén que fixera propósito de enmenda un tempo atrás… pero é o que ten andar en 50 historias.

No choio estamos na época de maior carga de traballo, esta semana comezamos coa Cita Previa da Renda, a semana pasada tiven a 140 persoas para entrevistas de traballo (90 seleccionados para a formación, deses 70 serán contratados).

Por outro lado tiven a oportunidade de facer unha pequena presentación na Facultade de Empresariais de Ourense, foi dentro dun curso de extensión universitaria sobre cine e RRHH, “Apply for a job. Cinema and human resources”, así que a recupera-lo inglés a lume de carozo, pois fun avisado dun día para outro. Sobrevivín, incluso despois de terme disparado un par de preguntas dende as bancadas.

No fútbol anduvemos a cen na procura dalgunha subvención para darlle unha volta ós vestiarios, ademais xa se está a xogar a Copa Deputación de cadetes e xuvenís. ¡Ata volvín xogar cos modestos!, moitas baixas tiña que haber.

Por se non fose suficiente púxenme a estudar francés e comecei o Curso Superior de Prevención de Riscos Laborais na CEO.
Pois iso, que vou seguir ocupado… máis non esquecerei barrenar nesta fiestra de cando en vez.

O vindeiro venres un cheiro dos máis propios da nosa vila inundará o Castelo, un cheiro que merece facerse maior, converterse en perfume. Son horas de por en valor oficios que, como o de albardeiro, perderon peso no pobo e non souberon buscar a continuidade nos mercados actuais.

Este cheiro tórnase en dous suculentos manxares, como primeiro prato teremos ocasión de escoitar de primeira man experiencias familiares dun albardeiro do pobo. Uxía Caride fará as veces de chef coa presentación da súa obra Batanando. O segundo é un gran reserva, de 1996, o documental Os albardeiros de Maceda de Karlos Abal e X. M. Vilas, que por certo, aínda non catei e estou desexando saborear.

Mil veces, en soños infantís, pensamos ser vaqueiros no afastado oeste. Exercemos coma demiúrgos de ducias de figuriñas de plástico que cabalgaban sen descanso polos montóns de area das obras que se construían en Maceda no comezo dos 80. As catro da tarde dos sábados era hora sagrada fronte ó televisor, e John Wayne o noso mellor compañeiro nestas aventuras de cabalos, trens e disparos.

Pasou o tempo e aqueles soños foron substituídos por outros, ficaron no baúl do esquecemento… ata que anos máis tarde apareceu el. O “home orquestra”, o galego máis texano da historia, un home capaz de falar un perfecto inglés sen ter nin idea do que dicía, un home capaz de crear e interpretar tódalas personaxes da súa propia historia. Toda unha icona da recente historia audiovisual galega. Lembro as súas actuacións dos 80 na TVG, nun escenario completamente nu, amarrado a súa porta, e cun micro como única arma.

Hoxe marchou Jonh Balan, máis estou seguro de que metido no cadaleito continúa a repenicar coa súa man dereita para facer o baixo, e coa súa “man tonta” para tocar a batería…

¿Algunha vez te paraches a pensar como eran as xentes que viviron durante a Revolución Industrial?, ¿e durante a Revolución Francesa?. Seguro que nin imaxinas como vivían os homes do Neolítico.

Crees que alguén se parará dentro de 20 anos a pensar no que estamos vivindo, ¿tes ti 8 minutos para ollar e pensar?.