Polas castañas, que nunca chegan. E polos castañazos, que sempre sobran. Porque toca o Pedrinho do Reconco. Bis. Porque volve a tocar o Pedrinho do Reconco. Polos callos, a empanada, os chourizos e o viño (sen esquecernos do pan, que é capitán!). Porque nunca choveu que non parara, excepto nos Pipotazos dos últimos dous anos. Por unha noite máis ao lume a carón do Castelo; ¡O Castelo é noso!. Porque aínda teño que mercarlle a camiseta ao Arturo. Pola xente do Pipote; que bote, que bote, que bote o Pipote. Porque até o Hitler se cabrearía se non puidese vir. Pola primeira vez que vin a un escarvadentes a tirar dun estadullo. Polas herbas e polo licor café. Porque teño gañas de Morphina. Pola carpa e a megacarpa. Porque estaremos a “Cinco bajo cero”. Polo barro. Porque o bar non se pecha ata que o decidan os clientes…

]]> http://olucas.wordpress.com/2011/10/27/unha-manchea-de-razons-para-non-faltar-ao-pipotazo-2011/feed/ 0 OLucas O Pipotazo 2011 http://olucas.wordpress.com/2011/09/30/camino-de-santiago-dia-2-o-home-que-sabia-demasiado/ http://olucas.wordpress.com/2011/09/30/camino-de-santiago-dia-2-o-home-que-sabia-demasiado/#comments Fri, 30 Sep 2011 07:38:20 +0000 OLucas http://olucas.wordpress.com/?p=733 ]]> Dous galegos descoñecidos, ás seis da mañá, compartindo confidencias e camiñando baixo o orballo polo Bosque das Meigas. Podería ser perfectamente o comezo dun filme do mestre Hitchcock, pero neste caso é só a imaxe que me gardo do comezo da segunda etapa do meu camiño, Roncesvales – Zubiri.

O galego co que compartín parte do camiño do día, é un peregrino da Coruña que pode contar mil e dúas historias do camiño, todas vividas en carnes propias. O seu amor polo camiño é tan grande que tódolos anos lle dedica un anaco da súa vida. Vida que, por fortuna nesta viaxe, decidiu compartir con nós. Historias como a caída do piso do antigo hotel de Roncesvales, a recomendación de restaurante alí mesmo, a razón do paulatino descenso de camiñantes do Xapón polo Camiño, a razón de ser do monumento ao xaponés Shingo Yamashita, os antigos pasos do Camiño…. Todo isto ademais da información indispensable sobre as etapas do Camiño, os albergues e outras vicisitudes humano- sanitarias. Como se do clásico filme do mestre do suspense se tratase, este home sabe demasiado.

Os primeiros quilómetros da etapa son especialmente gozosos pois, logo da manchea de ascensos e descensos do día anterior, este primeiro tramo pasando por pobos como Burgute, no que parece que pescaba Hemingway, Espinal, Bizcarreta ou Lintzoain, dálle ao camiñante a posibilidade de asombrarse coa ben conservada arquitectura navarra.

O Camiño descorre logo por un tobogán continuo de subidas e baixadas, cunha pendente controlada. Apenas ao final da etapa, un descenso máis pronunciado que nos conducía ata Zubiri, castigou as nosas pernas e costas, acumulando aos 24 Km. do día á durísima etapa de Saint Jean Pied de Port.

Seguindo as recomendacións do HQSD , aloxámonos no albergue Zaldico, boas camas, habitacións para oito persoas e un trato excelente e familiar da súa dona por 10 €.

Para rematar e logo de escoitar a historia de cómo, séculos atrás, os peregrinos eran obrigados a lavarse baixo da ponte do pobo antes de entrar en Zubiri por medo a que contaxiaran a rabia, sentímonos obrigados ao perceptivo baño no río, debaixo da Ponte da Rabia. O HQSD púxonos o mel nos beizos, o bo tempo e as ganas de refrescar o noso maltratado corpo fixeron o resto.

Ver máis fotos…

Unha vez superada ofreceunos un espectáculo amoroso sensacional abrazándose a cantas cumes se deixaban ver. Só estas vistas suavizaban as fortes pendentes que nos fixeron suar a gota gorda. Entre ovellas da raza Manech, cabalos percheróns e algunha que outra vaca fomos restándolle metros a uns aproximadamente 24 Km. de ascenso, superando un desnivel de 1.250 m. para acadar unha cota máxima de 1450 m. no Porto do Lampoeder. Ao longo do ascenso uníronsenos dous novos compañeiros de viaxe, Macia e Shane, brasileira ela, irlandés el. Fixemos máis da metade do ascenso xuntos e compartimos alberguen, no final da etapa do día, en Roncesvales.

E se dura foi a subida, máis dura será a caída… ou baixada neste caso. Só 4 Km. de descenso pero cuns niveis que quebraban as pernas. Fiquei sorprendido de ver a xente realmente maior tomando a decisión de facer este tramo, no que unha caída significaría obrigatoriamente o final do seu camiño, cando existe outra alternativa moito menos perigosa.

Chegados a Roncesvales, e xa asentados no Albergue de Peregrínos recentemente reformado, unha visita ás 3 ou 4 cousas de interese que nos presenta o pobo; Colexiata de Santa María, Silo de Carlomagno, Capilla de Santiago e un monumento conmemorativo da Batalla de Roncesvales.

Unhas cervexas antes da cea e, xa no albergue, os compañeiros do día anterior Juan, Antonio, David e Jesús presentáronnos ao Home que sabía demasiado… pero esa é outra historia e queda pendente para mañá.

Ver máis fotos…

Aínda non abrira o día e nos cafés da cidade a xente xa discutía sobre a vitoria do Osasuna o día anterior. Un café e unha volta sen rumbo fixo, con dirección final de novo na parada de autobuses para facer unha hora e media máis de percorrido pasando por Burguete (Auritz), Roncesvalles (Orreaga) e Valcarlos (Luzaide) para chegar finalmente a Saint Jean Pied de Port.

A espera deu para ler algo de Saramago e para coñecer aos primeiros compañeiros de viaxe, Joaquín de Alicante (ao que xa vira á mañá paseando por Pamplona), David de Sudáfrica, os cataláns Juan, Jesús e Miguel, e un andaluz de Madrid que responde ao nome de Antonio. O coñecemento pronto mudou en cariño logo de sobrevivir a un tramo de estrada dos que non se esquecen. Non sei se sería polo revirado do percorrido, que se mantiña por veces zigzagueando entre puntos fisicamente imposibles de unir cunha liña, ou se sería polo especial coñecemento do terreo do conductor suicida que nos tocou en sorte. Pero o certo é que o vernos liberados de ámbalas dúas hipóteses combinadas fixo que nos unísemos.

Nada máis aterrar, verbo imprescindible neste caso, en Saint Jean Pied de Port procuramos albergue en grupo. Seguindo ás  “guías especializadas” dirixímonos ao albergue público, rexentado polo concello e máis unha asociación de amigos do Camiño. Alí, na Rue da Colegiatta 55, mandáronnos un par de portais máis abaixo para facer a solicitude. Eses 5 minutos de tempo perdidos impediron que puidésemos entrar todos no Albergue Accueil Pelerin a 8 € con almorzo. Así que Joaquín, David e mais eu marchamos “rue” abaixo até o número 40. Un pequeno albergue recen remodelado, limpo e con só 4 hóspedes por habitación (nós os 3 e un italiano que chegou a última hora… sen equipaxe gracias a Air Berlín). Prezo 14 €, o almorzo 4 € máis. Ao final almorzo do Carrefour…

Durante a tarde deunos tempo para darlle unha volta ao pobo, apestado de turistas de autobús e agasallo. Visitas obrigadas á catedral, a colexiata (mellor dito os arredores porque non se permite a entrada), a rúa dos artesán (que cada día deben ser menos en detrimento das tendas para que os do autobús merquen os seus regalos), e a cárcere dos bispos, da que impresiona a bóveda subterránea e a historia do cisma de occidente e de como que foi cárcere e vivenda de bispos. Non para privar de liberdade aos cargos relixiosos que nin agora, nin moito menos daquela, pagaban polos seus pecados.

Para rematar unhas cervexas e uns spaghetti á boloñesa que nos permitan cargar forzas. Mañá ás 6 da mañá comeza o bó… a camiñar!

Ver máis fotos…

Toca arestora acomodar todos os apetrechos na mochila, os mínimos posibles, e botarse o mundo ás costas para camiñar. Un, ao igual que lle ocorre á boa poesía, nunca se da conta da enorme cantidade de cousas prescindibles ás que estamos afeitos ata que realmente procura a esencia das cousas.

Esa procura está hoxe, para un servidor, a preto de oitocentos quilómetros da casa. Para achegarme físicamente a ela, decidinme finalmente pola opción do autobús. Primeiro un Ourense – Pamplona que sae á última hora do día e chega a Pamplona ben cedo. Logo, pasado o mediodía, outro autobús levaranos dende a capital de Navarra ata o punto de partida da viaxe, Saint Jean Pied de Port.

Houbo un día no que nos fixemos grandes.

Chegamos ata aquí sendo uns máis, cada golpe de bombo facía tremer o noso corazón e alentounos a medrar ata facernos grandes, moi grandes.

Porque a grandeza demóstrase nos momentos difíciles como o que nos tocou vivir no campo.

Cando despois de loitar sen descanso, despois de deixar ata o último bafo de alento na procura da vitoria, despois de caer derrotados, somos capaces de felicitar ao gañador e entender que isto é o que fai tan grande ao noso deporte.

As bágoas da derrota non farán máis que regar con orgullo a terra na que hoxe botamos a semente de futuros éxitos.

Cremos en nos mesmos ata o final… e continuaremos crendo.

Forza Maceda!

O elefante Salomão (ou Solimão) e a comitiva real son capaces de atravesar Portugal e Castela, navegar polo Mediterráneo, percorrer Italia, cruzar os Alpes e o Danubio e finalmente chegar a Viena, asombrando a todo o mundo alá por onde pasan.  Ao pouco tempo de chegar a Viena, o elefante rematará a súa historia á porta de palacio, coas súas patas sendo empregadas como paraugueiro.

En toda a viaxe o elefante Salomão (ou Solimão) só é un espectador máis, por diante del circulan unha serie de personaxes que tratan de aproveitarse dun inocente animal; os Reis emprégano como regalo porque “non fai outra cousa que non sexa comer e durmir”, os capitáns pensan que é a escusa perfecta para conseguir a gloria militar, o seu guía trata de facerse un oco na corte grazas ás súas especiais habilidades no manexo do paquidermo, o clero matina a súa intervención milagreira para sacarlle beneficio económico e moral…

Segundo o propio autor comentou na presentación do libro na Casa de América en Madrid no ano 2008, “o problema non é que os atentados contra a dignidade do ser humano se fagan cando un morre, senón cando un está vivo”. Neste sentido, a súa crítica amósanos unha sociedade que, ao igual que a que nos toca vivir hoxe, encamiña a aqueles que se manteñen ao marxe, por un sendeiro guiado polas debilidades humanas.

Para todos os que formamos parte da familia do ClubDeportivoMaceda o 15 de Maio do 2011 foi un día moi especial. Só nós sabemos o que custou este ascenso.

Foron demasiados terceiros postos, demasiadas veces quedándonos ás portas e, aínda así mantivémonos unidos. Por iso temos dereito a saborear este intre máis que ningún outro… temos dereito a lembrar sempre!

Lembraremos que o xeito no que se acadan os éxitos tamén importa, o sabor da vitoria intensifícase e prolóngase infinitamente cando esta é sincera. Porén, no lado oposto, na derrota, tamén hai un podio reservado para aqueles que, con dignidade, apostan polo xogo limpo. Porque a nobreza sempre lle dá valor aos actos humanos.

Cando transcorra o tempo, entre as nosas lembranzas quedarán para sempre gardadas as guerras buscadas polo Iván, xa sexa na súa portería ou na contraria, no lado oposto estará o seu colega Jose Luis, a frialdade personificada nun campo de fútbol.

Lembraremos os patadóns orientados do Gaínza, os pasitos pa lante ou pasitos pa tras do Mara, a madurez do Cabanas, que xa empezaba a putear ata as vacas sagradas, o pouco que durmira o Peke o día de Viana, e tantos outros, os grandes partidos como lateral do Roberto, os seus goles de aguililla no segundo pau e as célebres “robertadas”, a cadeira máxica do abuelo Formoso, os berros no medio do campo do Oskarín ao ir de cabeza, porque non nos queremos mancar… nin os saltos de cabeza do Pedro, porque non queremos mancalo.

Acordarémonos de que un día de Agosto o Pif entrou no vestiario na procura dunha segunda oportunidade no club e xa nunca máis o deixamos marchar, as infinitas gañas do Piñeiro, o exemplo de saber estar que nos deu o Borrajo a todos e a súa clase, a clase por riba de todo. Almoite´s Power.

Lembraremos que un tal Igor viña ás veces a xogar, eso sí, sentía tanto as cores do equipo que levaba o chándal até á Farrapada de Laza, que o Borja non se lesionou este ano nin cunha pesa, nin contra un coche, nin correndo detrás do autobús, nin facendo piraguismo…

Quedará para sempre o decisivo penalti contra a Manchica do que se responsabilizou o Toñito. Gol. Repetimos. Gol. E falando de gol o Atanes e a súa pelexa contra todo o mundo dentro do campo… “Mi reino por un gol”.

O Rubio non esquecerá xamais o pesadelo de verse protagonista indiscutible por un día, e nós non esqueceremos xamais o seu gol en Viana, nin dos seus carteis de motivación, nin o seu bo humor.

Recordaremos aos xuvenís que nos botaron unha man cando foi preciso, ao Tomás, ao Fernández, ao Cachomba e ao Borja.

Lembraremos para sempre os “benditos problemas” que o Manolo tivo esta temporada para facer a aliñación de cada partido, os once que finalmente saltaban ao campo elixidos polo Torete, os seus sprints pola banda e o mítico YIROPA.

Non esqueceremos os pinchos despois dos partidos do Pachi, a paciencia do José Luis, que sempre estivo aí, no bar, os consellos sempre positivos do Rexá, e espero finalmente que vos lembredes dun presidente, o Lucas, que ama o fútbol e que o único que pretendeu é que todos vós o amásedes tamén…

Grazas a todos por formar parte das miñas lembranzas… e forza Maceda!

Un sentimento de baleiro encheu o meu corpo (que non a alma) e véxome seguindo ás estrelas, camiñando, camiñando sen parar, mesmo que sexa para chegar a ningures. Deste xeito Setembro (pendente de data) e Campus Stellae non serán principio nin fin de nada, máis a consciencia convérteos en necesarios axitadores vitais.

PD. Pois iso, que no mes de Setembro marcharei a facer o Camiño de Santiago. A pé e dende Saint Jean Pied de Port. Agradécense todo tipo de suxestións sobre lugares a visitar ou cousas imprescindibles que facer ao longo da viaxe… ademais intentarei contárvolo en Perturbación Aleatoria.

Unha canción: “The flight of the earls” de Carlos Núñez & The Chieftains