Onte atopeime con Ranidae á beira da lagoa. Camiñamos xuntos e achegámonos ata o terreo que lle propuxen compartir. Quíxome convencer de que me metamorfosease, valoreino, máis non o vía claro. Esperarei a tempos mellores.
Obrigoume, iso si, a renderlle probas da miña actual admiración polos seus e do arrepentimento polas miñas infantís masacres. Na que obxectar, para iso estou aquí, lle dixen.
Tamén me comentou que, deste xeito, estaría forzado a pasarme por aquí máis a miúdo, e que aínda chegaba moita xente que a visitaba e estaba cansa de ver sempre a mesma resposta. Tentareino.
Haber si é verdade….