Lembranzas da infancia mollan as miñas meixelas. Recordo a facilidade coa que nos confundían de nenos. Un cento de trasnadas compartidas. Descubrimentos paralelos na aventura da adolescencia. Agora, unha mala xogada do destino fai que abandones a partida antes de tempo, eu quédome con só tres cartas túas: Amigo, Aperta, Adeus.
E a ti compañeiro… forza, forza e forza. Sei que seguiremos adiante.
DOR
13 Agosto 2007 by OLucas
V.L.G.N., son sólo unas siglas bajo las que se esconde…puede que muchos no te reconozcan, pero para otros muchos estas siglas significaron ayer mucho más de lo que nunca llegaste a creer.
Ayer Maceda se tiñó de negro por ti, un silencio sobrecogedor lo invadió todo. Ningún rostro evocaba una sonrisa. Todo eran gestos serios, miradas perdidas y cuerpos ausentes. Nadie encontraba el sosiego porque todos tenían un sentimiento profundo de desolación.
No era una despedida cualquiera, tus amigos lo querían dejar claro, y así fue, fue un adiós especial. Estaba lleno de dolor, de angustia, de incomprensión pero también de gran sinceridad. Todas las lágrimas que ayer brotaban de cada uno de nosotros eran reales, tan reales que hasta daban miedo.
Esa fatídica madrugada y ese triste final no impedirá recordarte como siempre fuiste y serás para todos, Víctor…un eterno joven.